Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z 2018

Człowiek bał się węży i ciemności, a potem został mamą! O_O

Tak! To zaczyna się już w ciąży! Masz w sobie małego pasożyta zwanego również: płodem, człowiekiem, dzieckiem, cudem, córką itd. itp. No i najczęściej zadawane sobie pytanie przez rodziców "kim będzie?". Tak jakby ludzie nie zmieniali pracy, zawodu co jakiś czas?! Albo, jakim ona będzie człowiekiem? Co będzie umiała? itd. itp. Wiecie co mnie przeraziło jak ją zobaczyłam? Jak już doszłam do siebie po porodzie i spojrzałam na mój cud trzeźwymi od znieczulenia oczami to pomyślałam sobie "Jezu! Jaka ona jest bezbronna!?" Jak ją tu uchronić przed tym światem gdzie ja sama ledwo co jestem w stanie uchronić się przed obroną swoich praw, szacunku i godności. Teraz gdzie ludzie tak się spieszą, że człowiek ma coraz niższą wartość w porównaniu z czasem czy pieniędzmi? Co jak ona pójdzie do szkoły? Co jak pójdzie na plac zabaw i będą inne dzieci? Czy będzie lubiana? Czy będzie miała pod górkę? Jaka będzie jej pierwsza przykrość? Czy będzie wrażliwa jak jej matka, czy odporna j...

Pomagam.

Hym... Jak tak się tak rozejrzeć i popatrzeć na to wszystko co dzieje się dookoła to można by uznać, że ludzie idą w takim biegu, że widzą tylko siebie. Inni ludzie potrzebni są tylko do tego, aby pochwalić się swoimi osiągnięciami. Czasem jednak ludzie odczuwają chęć i potrzebę pomocy drugiemu człowiekowi... Tylko czy na pewno? Najłatwiej jest rzucić komuś groszem i powiedzieć "pomogłem! hurra! jestem super!", albo zawieźć staroć której się nie używa i podwoić radość z pomocy innym. Tylko, dlaczego? Bo tak jest łatwo i szybko!? Coraz mniej osób pyta "w czym Ci pomóc?, "czego potrzebujesz?". Boją się odpowiedzi. Może ktoś potrzebuje tego czego akurat się nie lubi!? i głupio będzie się wycofać? Czasem wiemy, że wypada pomóc, ale nam się nie chce, bo jesteśmy zmęczeni życiem w biegu i wolimy odpocząć? Czy teraz na pomoc możemy liczyć tylko od osób które naprawdę lubią pomagać, nie boją się wyzwań i zależy im na dobru innego człowieka? a może nie pomagamy, bo boim...

Humorki?! Bestia?!

Przychodzą takie dni w życiu kobiety za które nikt nie może! Nawet ona sama... Cały dom kręci się wtedy wokół hormonów za które nikt nie może. Są kobiety którym wydaje się, że okiełznały "bestię". Wszystko ładnie, pięknie do czasu CIĄŻY. Bestia rośnie do olbrzymich rozmiarów i zdaje się robić co jej się żywnie podoba. Kobieta jest poddana takim dylematom, rozmyślaniom, emocjom o których nigdy wcześniej nie miała pojęcia. Nagle okazuje się, że plamy których nigdy nie zauważała mogą nie dać jej spokoju, a kolor kubka do porannej kawy okazuje się najgorszym z możliwych - chociaż dotychczas był najpiękniejszy - i ma ochotę rozbić nim ścianę zupełnie bez powodu! Czekanie nie pomaga. Okazuje się, że kiedy znika problem z plamą pojawia się problem z ulubioną bluzką. A dotychczas najbliżsi nam ludzie okazują się być trudni do zaakceptowania.... czemu tak? Kobieta chce dobrze, ale osaczona przez hormonalną bestię jest więźniem samej siebie...